Racefietsen voor beginners les 1

Racefietsen voor beginners les 1

De fiets

Ok, stap één is natuurlijk de fiets. Na een paar dagen online onderzoek doen heb ik een idee van wat ik belangrijk vind: ik wil een nieuwe. Ik wil er niet meteen duizend euro in gooien en hij moet roze accenten hebben. Groen en blauw doen pijn aan m’n ogen en liever dood dan rood, dus roze it is. Van fietsmerken heb ik weinig kaas gegeten maar voor het bedrag dat ik wil uitgeven kan ik een Sensa, Trek, Merida of Bianchi kopen. De Bianchi staat helemaal in Rotjeknor, dat vind ik te ver. Dus ga ik met m’n vader vier fietsenwinkels af in Den Haag. Ik zie overal Trek staan en slechts één winkel heeft de Sensa die ik had gezien. Maar die heeft een kneiterdure versnellingsgroep (jaja, dat woord ken ik al) dus hoeveel kwaliteit zit er dan nog in het frame? De fietsenwinkel om de hoek had de Trek staan die ik wil hebben (in mijn maat en kleur!!) en de verkoper heeft een goed verhaal dus het wordt de instapper van Trek. Ik laat meteen een computertje en pompje monteren. Check.

Een broekje (met zeem)

Ik wil eerst rustig leren fietsen op zo’n ding dus besluit nog geen accessoires te kopen. Geen broekje, geen helm en geen klikpedalen. Ik ga voorlopig niet harder dan ik op m’n e-bike ga en ik zit er ook nog eens met normale kleren op dus dat kan echt niet. Alleen Duitsers dragen dan een helm. En pro’s, maar ik kan net schakelen zonder m’n ketting eraf te laten vliegen dus dat ben ik niet. Een broekje met zeem lijkt me ook nog niet nodig, trouwens wát moet je met dat zeem? Ik doe wel een hardloopbroekje aan als ik er sportief uit wil zien.
Na de aankoop gaan we een stukkie fietsen, maar na 10km begin ik steeds moeilijker te kijken. M’n billen auw, auw. M’n kruis auw, auw.  Eigenlijk doet alles pijn. Auw auw auw. Dat wordt terug naar de winkel om een ander zadel aan te schaffen. De fietsenmaker lacht me nog net niet uit en adviseert om een broekje met zeem te kopen: een driedubbele spons in het kruis. Ok, dus daar is het zeem voor… broekje met zeem: check.

Geen ondergoed

De volgende dag app ik met een collega over dat broekje. Ik sta klaar om weg te gaan en heb m’n zeembroekje onder m’n normale spijkerbroek. Ik wil er niet uit zien als een beginner in flitsende kleding, dus gewoon met normale kleren even een rondje rijden. Ik ga toch niet harder dan 20 km/uur. Dan appt ze dat je er geen ondergoed onder draagt, of ik dat wel uit heb. Eh, say whaaaaat? Ze is heel stellig: dat gaat schuren. Het is 1 april dus ze neemt me vast in de maling? Ik check het even online en inderdaad: ondergoed en racefietsen gaan niet samen. Moet je dan met je….? Ja! Uit dus dat ondergoed.

Een inbussleuteltje

Ik ben 5 km onderweg, maar m’n wiel blijft maar aanlopen. Gloeiende, gloeiende. Midden in de polder besluit ik m’n wiel los te halen, maar ik kan er geen chocola van maken. M’n hele remklauw staat scheef en ik ben echt clueless. Wielrenners passeren me, maar niemand is behulpzaam. Ok, dus zo aardig zijn wielrenners. Ik besluit terug naar huis te fietsen met één hand aan m’n stuur en één hand op m’n rem zodat ik ‘m van m’n wiel af kan houden. Ik blijk een inbussleutel nodig te hebben om m’n remklauw vast te zetten, gelukkig weet de buurman dat en heeft hij er ook nog een in die ik mag houden. Check!
(Later merkt een collega op dat je ook je gewoon je remklauw open kunt klikken en dan met alleen de achterrem kunt fietsen. Oeps vergeten.)

Noodhulptools

Het gaat me geen tweede keer gebeuren dat ik in de polder sta met pech. M’n lieve papa laat weten dat hij een setje met plakkers en wiellichters heeft gekocht. Check! Het setje gaat in m’n zadeltasje (check), bij dat inbussleuteltje (check). Geen idee hoe ik een band moet plakken, maar dat leer ik wel via YouTube als ik met pech sta. Of zal ik toch van te voren al even kijken hoe dat werkt? Ja misschien wel handig. Die gaat op m’n to do list. Check.

Helm

Iedereen blijft maar zeuren over die helm, maar met de snelheid die ik nu heb, kan ik echt geen helm op doen. Toevallig zit ik deze week bij m’n klant Plutosport.nl en daar mag ik met personeelskorting kopen dus ga ik uiteindelijk overstag. Ben ik meteen van dat gezeur af. Check!

Kleding

Ok tijd, om die spijkerbroek uit te laten en iets pro’s aan te trekken. Die helm heb ik toch al dus ik kan nu net zo goed all the way gaan. Look pro, go slow! Uit de berging Trek ik m’n verhuisdoos met m’n hardloopkleren en kijk wat ik kan hergebruiken. Zo’n beetje alles: roze wind breaker, roze shirts met lange en korte mouwen en een lange broek die ik gewoon over m’n korte wielrenbroekje aan doe als het koud is. Ik heb ooit voor een fortuin aan hardloopkleren gekocht dus die ga ik lekker gebruiken. Check!

Handschoentjes

Na een paar dagen fietsen doen m’n handen pijn. Bij de Lidl zie ik zwarte wielrenhandschoentjes met roze accenten die 100% matchen bij m’n fiets en kleding. Voor een spotprijsje. Alsof ze wisten dat ik langs zou komen. Check!

En tot slot

Tijdens het fietsen bedenk ik me dat ik een slot nodig heb. Ik moet naar de wc maar kan m’n fiets niet vastmaken. Dat wordt ophouden dus.
Als ik het m’n pa vertel blijkt hij al heel lief een roze slot voor me gekocht te hebben, maar dat ding is eigenlijk te groot en dus laat ik hem tijdens de volgende rit thuis. Weer moet ik plassen en weer moet ik het maar ophouden tot ik thuis ben. Ik plof aan het strand op een bankje neer met fiets binnen handbereik en zoek online op hoe andere wielrenners dat doen (ik moest nog niet heel nodig nee).
Ah, de Safeman lijkt me een ideaal dingetje. Die moet ik hebben. Even langs de lokale fietsenmaker deze week om zo’n ding te kopen.

Maar dan…..

En dan stuit ik online op een website met etiquette voor wielrenners. Een zadeltasje blijkt not done. Oeps. Ook een pompje aan het frame mag niet. Shit. En dan lees ik ook nog eens dat een roze trui alleen is voor mensen die ‘m verdienen en ik blijk daar (voorlopig) niet bij te horen. Shit. Ik hou van roze, wat moet ik nu? En alsof het nog niet genoeg is wordt mijn merk Trek vergeleken met Toyota: degelijk maar oersaai. F*ck, ik haat saai. Maar daar tussen die etiquette staat ook dat wielrenners elkaar helpen als je met pech aan de kant staat. Ik denk terug aan die middag dat ik in de polder stond: m’n fiets op het zadel en wiel eruit en al die wielrenners met hun etiquette die gewoon voorbij fietsen. Zo zijn fietsers dus…. en van mij kunnen ze de pot op: ik ga gewoon in m’n roze trui op m’n Trekje fietsen met pompje en zadeltasje. Lekker eigenwijs.

Related posts:

Wat vind je van deze post?