Citygirl in Sealand

Tok-tok-tok klinkt het uit de tuin. ,,Er ligt een ei, ga maar even kijken” zegt G. Hoopvol loop ik naar het kippenhok en inderdaad: er ligt een ei. Ik pak ‘m uit het hok, schrijf de datum erop met een stift en plaats hem in de koelkast. Terwijl ik dit doe vraag ik me af hoe dat eigenlijk in z’n werk gaat, het leggen van zo’n ei. Komt de spitse kant als eerste uit de kip of juist de stompe andere kant? En hoe wordt de schaal eigenlijk gevormd? Van die eerste vraag maken G. en ik een weddenschap: de spitse kant komt het eerst zeg ik. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zegt G. dat de stompe kant het eerst komt. Gelukkig heeft Google het antwoord: G. heeft gelijk, too bad.

Als stadsmeisje weet ik natuurlijk wel dat eieren uit kippen komen, maar daar houdt mijn kennis wel op. Geen idee hoe vaak een kip een ei legt, of de kip er eerder was dan het ei en hoe lang zo’n ei goed blijft (er blijkt namelijk dus niet standaard een THT-stempel op het ei te zitten als het uit de kip komt).
Maar als stadsmeisje gaan er nog wel meer werelden voor me open hier in Zeeland. Zo blijkt het dat uien onder de grond groeien, aardappels bloemen geven en álle mosselen in Nederland van de veiling in Yerseke komen. Ik kom erachter dat het Zeeuws bij vlagen goed te volgen is, je geen paspoort nodig hebt om Zeeland in of uit te komen en dat winkels gewoon prima op zondag dicht kunnen zijn zonder dat er iemand doodgaat. En het meest bizarre: er is werkgelegenheid, een economie en je kunt ook nog eens net als thuis betalen met de euro! Stadsmensen zoals jij en ik denken wel eens dat er buiten de 5 grote steden niets gebeurt, mensen geen werk hebben en die onderontwikkelde gebieden alleen maar geld kosten maar ik kan je zeggen: dat valt best mee.

Eigenlijk ben ik wel jaloers op die Zeeuwen: file hebben we hier alleen als een Duitser met caravan auto niet doorrijdt of de Zeelandbrug open staat. Om het verkeer door te laten stromen zijn er slimme sluizen aangelegd waarvan ik nu -eindelijk- een beetje begrijp hoe ze werken. En in het dorpje waar G. woont zijn geen stoplichten dus hoef ik dus ook niet te toeteren omdat die bejaarde man/vrouw in de auto voor me niet snel genoeg optrekt. Stress hebben we hier ook niet volgens mij, althans ik heb nog niemand gezien die stress heeft. En het is ook nog eens een feit dat Zeeland de meeste zonuren heeft. Nee zo gek is het hier nog niet.

En dan komt het moment dat je jezelf de vraag stelt of je hier kan aarden. Of je bereid bent voor de liefde te verhuizen? En hoewel ik met mijn werk best flexibel ben, heb ik altijd geroepen dat ik voor een man niet verder rijd dan Rotterdam. Daar sta ik dan nu met m’n grote mond. En heel eerlijk: eigenlijk is mijn Zeeuwse man wel heel errug leuk. Zo leuk dat ik het er wellicht allemaal voor over heb. Misschien maar eens kijken of ik me kan aanmelden voor Ik Vertrek. Of beter nog: Grenzeloos Verliefd.

Related posts:

Wat vind je van deze post?