Dating life at thirty-five: evil Tinder

 

“Achter elke swipe kan de ware zitten”. Ik las het vanochtend in een artikel uit Trouw over dertigers die vaak -noodgedwongen- single, kinder- of hypotheekloos zijn. De auteurs gooien het erop dat wij zoveel keuze hebben, dat we niet meer durven te kiezen omdat achter elke swipe iets beters kan zitten. Ik val bijna van m’n stoel van het lachen. Hou óp met me hoor! Tegelijkertijd komt dit soort bullshit over de mogelijkheden van Tinder en andere apps mij zo langzamerhand de neus uit. Ook NRC gooide het niet lang geleden op keuzestress. Tinder het Walhalla van de singles waar achter elke swipe een Prince Charming kan zitten? Mooi niet! Een reden om eens een boekje open te doen…

Ik ben ruim een jaar vrijgezel nu. Tijdens de winter vorig jaar inderdaad wat gescharreld, maar nu weer back in business. Noem een datingapp en ik heb ‘m geprobeerd: Tinder, Happn, Inner Circle, Bumble. Voor de serieuze noot heb ik ook gekeken op E-matching, Pepper, Lexa en Relatieplanet. De status na een jaar: zonder enige vorm van hoop en vertwijfelend over de keuzes die ik ooit gemaakt heb: heb ik mijn kansen verspeeld? Straft het universum mij nu genadeloos af omdat ik geschikte partners de deur heb gewezen?

Er komt inderdaad geen einde aan het aanbod mannen op Tinder. Ik heb eens 3 minuten lang alles op hoog tempo naar links geswipet (niet kijken, gewoon swipen), maar zelfs toen liet Tinder zich niet kennen. De volgende stond gewoon weer klaar. Tinder is niet uit te spelen, dus over de kwantiteit valt inderdaad niet te te klagen.

Dan de kwaliteit. Laten we realistisch zijn: ik ben zelf ook de jongste niet meer met mijn 35 lentes. Ook ik ben gaandeweg beschadigd, ben vast niet altijd even makkelijk, ben perfectionistisch ingesteld en ben bij vlagen een kampioen in zwartgalligheid. Ik heb dus mijn rugzakje en gun een ander ook z’n rugzakje. Een man met issues is dus geen probleem zolang ze niet zodanig zijn dat professionele hulp nodig is. Op mijn leeftijd is de kans groot dat er ook wat kinderen in dat rugzakje zitten, hoeft ook geen enkel probleem te zijn en zeker niet de reden om een fantastische man te laten lopen. Het is wel leuk als de man in kwestie een beetje slim is en het liefst welbespraakt. Opleidingsniveau maakt eigenlijk weinig (meer) uit, zolang hij meer dan één actieve hersencel heeft en die goed gebruikt, ben ik inmiddels al blij. Sommigen noemen mij veeleisend, ik vind het allemaal wel meevallen en vind dat mijn trackrecord dat inmiddels ook wel bevestigd heeft.

Maar wat zit er zoal op Tinder? Kan echt achter elke swipe een Mr. Right zitten? Diegene die dat zegt, zou een paar dagen Tinder-strafwerk moeten krijgen: elk dagdeel een uur lang Tinderen en met minimaal 4-5 mannen meerdere keren op date totdat je beseft dat het totale onzin is. Ten eerste zitten er -natuurlijk- veel mannen tussen die je smaak niet zijn. Voordat je dus een exemplaar hebt gevonden dat je wel aanstaat moet je zo ongeveer een festivalterrein aan mannen naar links swipen: sportschool-selfies, lift-selfies, onderkin-selfies, spiegel-selfies, zonnebril-selfies, schaamstreek-selfies (ja echt!), festival-selfies, vriendengroepen-selfies (wie ben jij dan?), profielfoto’s van touw en zweepjes, autorij-selfies, autorij-selfies met onderkin, lift-selfies met onderkin….Maar geef vooral niet op, die Tinder-duim geneest wel weer.  

In één uur swipe ik denk zo’n 5-6 mannen naar rechts (= jij bent wel leuk denk ik). Met zo’n 3 daarvan ben ik een match omdat zij mij ook naar rechts hebben geswipet en op dat moment kun je met elkaar chatten. In dat chatten zit een volgend obstakel want maar weinig matches leiden tot een gesprek. Als het al tot een gesprek komt dan bloedt het vaak na het uitwisselen van 3-4 beleefdheden dood: leuke avond, ja ik ook, lekker gewerkt, ja ik ook, wat doe je morgen, ah werken, ik ook. 

Dan heb je wat chat-gesprekken die opmerkelijk zijn: “mijn partner en ik zoeken een derde, lijkt je dat wat?” (uh nee..). Of die ene kerel die iets met voeten heeft en een foto van mijn voeten zou willen ontvangen. Niet veel later meldt de man met vrouw zich weer: “heb je zin om een keer alleen met mij af te spreken dan?” (uh, nog steeds nee). En waar elk meisje fantaseert over een man die moeite doet, zijn het juist deze exemplaren die niet van opgeven weten en na 2 dagen nog eens komen: “je ziet er echt goed uit, weet je zeker dat je niet alleen een keer met mij…..”(uh, nee, nee en nog eens nee)
Troost is dat mijn lieve collega dezelfde kansloze gesprekken heeft “Sletje, wat doe je vanavond” is een openingszin die dus écht voorbij kwam.

Dan zijn er nog de echt legendarische gesprekken, zoals het gesprek met P. Volgens P. hadden we elkaar al een keer eerder gesproken via Tinder. Ik heb geen idee, dus blijkbaar heeft het gesprek toen weinig indruk op mij gemaakt. P. geeft aan dat ik vond dat hij wel erg intieme vragen stelde. Hmm, er gaat nog steeds geen belletje bij me rinkelen en stel P. gerust: zo erg zal het dan toch echt niet geweest zijn. Voordat ik het doorheb vuurt P. z’n vragen (opnieuw?) op me af: “of ik van pijpen houd en of ik slik. Of ik bezwaar heb tegen 69, anaal en of ik kan squirten want P. heeft magic fingers waarmee hij dat kan regelen. Oh en of ik van zoenen en likken houd”. Gelukkig appt hij er snel achteraan dat niet alles een ‘ja’ hoeft te zijn hoor. Pfieuw, kom ik daar even goed weg! Van zoenen houd ik niet, maar de rest is natuurlijk geen probleem…seriously???

Gelukkig zijn er ook leuke gesprekken geweest en ben ik met een aantal mannen wat gaan drinken. Een paar keer had ik me liever meteen weer om willen draaien, maar dat vind ik a. een gebrek aan fatsoen en b. kortzichtig van mezelf. Dus hup die date in, naar huis gaan kan altijd nog. 

Tussen de dates zaten een paar leuke mannen. Leuk om te zien en de zaakjes (op het eerste gezicht) goed op orde. Allemaal hadden ze een baan, een eigen huis, waren ze slim of deden ze in ieder geval alsof ze slim waren. Tijdens de eerste date krijg je al de nodige levensvragen op je afgevuurd: wil je trouwen, wil je kinderen, wil je samenwonen. Maar goed, vergeleken bij de vragen van P. is dit peanuts natuurlijk.

De leukste van het stel was J. Op de eerste date was ik direct verkocht, wát een leuke man. Helaas heeft J. voor mij besloten dat ik er niet mee kon leven dat hij een kind heeft. Gekwetst door een ex “kan dat kind niet naar een kostschool” en “wie staat er nou eigenlijk op één hierzo” en daardoor compleet angstig geworden dat alle vrouwen zonder kind zo zijn. Hoe ik ook zei dat ik het écht geen probleem vond dat hij een dochter heeft, het maakte allemaal niets uit. Het kan natuurlijk zo zijn dat dit écht het probleem was, het kan zijn dat er iets anders speelde waarover hij niet eerlijk durfde te zijn (“Nee hoor, ik vind je écht heel leuk”). Na een paar weken trekken en sleuren heb ik het bord voor m’n kop weggehaald en ben ik dus weer terug op Tinder.

Om de kansen te vergroten, heb ik intussen ook maar eens een profiel aangemaakt op een serieuze datingsite maar man, man, man wat een ellende loopt daar rond. Ik krijg berichtjes van mannen van 50+ met een Star Wars shirt, een Sesamstraat T-shirt, een leren hoesje aan de riem voor de telefoon en vaak een hoofd waar zelfs de meest optimistische persoon nog suïcidale trekken van zou krijgen. Wie nu denkt dat ik veeleisend ben: op sommige sites kun je anoniem door het aanbod kijken, doe dat vooral even.

Maar weer terug naar Tinder dus. Nadat ik een ex tegenkom en wegswipe (been there, done that), raak ik in gesprek met ene B. Na wat appen gaan we lunchen, maar het gesprek loopt zeer moeizaam. Over de app is B. echter erg gezellig dus stem ik in met een tweede date om het nog een kans te geven (You see! Ik ben écht niet veeleisend hoor). Maar de dag van de tweede date is het opeens stil op de app. Uit ervaring weet ik inmiddels: als een man niet appt, is er stront aan de knikker. Ik app of onze date nog doorgaat en krijg uren later een berichtje: “Ik ben gister m’n ex tegen gekomen en ……. ” (nou ja de rest kun je zelf invullen). Ik moet erom grinniken. Na wat B. vertelde kan ik me niet voorstellen dat je terug wilt naar je ex, maar hé be my guest. En dus app ik hem terug dat ik ‘m er veel succes mee wens.

Verdrietig ben ik niet – zo leuk was-ie (nog) niet – maar cynisch word je er wel van. Is daar ergens nog wel een leuke vent die niet gekwetst is door z’n ex, die niet terug wil naar z’n ex, die niet in Star Wars T-shirts loopt, die het niet erg vindt dat ik een onafhankelijk leven leid en die het niet intimiderend vindt dat ik een goede baan heb? En die dan wél een smoel heeft waar je naast wakker wil worden?

Nee een Walhalla zijn die datingapps dus zeker niet. Elke week voel ik de behoefte om alle apps te verwijderen, maar ja wat dan? Word ik dan echt een kattenvrouwtje? Dat ik dagen dood in m’n appartement lig en pas word gevonden als m’n katten me al hebben opgegeten?
Dus nee, Tinder is vooral een noodzakelijk kwaad om de opties open te houden. Diegene die denkt dat er achter elke swipe een leuke vent of zelfs de ware zit, is werkelijk knettergek. En als je denkt dat je op Tinder een leukere vindt dan je huidige partner, dan weet je -denk ik- niet waar je het over hebt. Als ik van Tinder en datingapps één ding niet krijg is het keuzestress, eerder spijt dat ik m’n ex(en) buiten heb gezet. Wat mij betreft is Tinder vooral een bevestiging: the men out there are craaaaaaaaaaazy, dus wees vooral blij met je wat hebt. Misschien moet ik bij nader inzien toch ook maar weer mijn ex appen wat hij doet vanavond. Sletje. 

Disclaimer: dit artikel heb ik niet geschreven omdat ik reacties wil als: het komt echt wel goed, jouw tijd komt nog wel of andere bullshit. Ik weet dat het universum mij niet écht afstraft en dat het ook echt allemaal wel goed zal komen. Ik heb het vooral geschreven omdat ik mensen bewust wil maken: de kans dat achter een swipe de ware zit is natuurlijk mieters klein. De kans dat achter élke swipe de ware zit is niet bestaand. En daarbij: de Heer heeft rare kostgangers. Wees dus blij met wat je nu hebt en zie daar elke dag de waarde van in.

Ik wil zeker niet wil zeggen dat je koste wat ’t kost bij je partner moet blijven. Er zijn zeker goede redenen om te vertrekken. Ik sta nog steeds achter elke keuze die ik zelf heb gemaakt op dat vlak. Maar doe het dan wel omdat je nu niet gelukkig bent, niet omdat je denkt dat je gelukkiger kunt worden omdat er zoveel aanbod op Tinder is. 

Related posts:

Wat vind je van deze post?