De ideale vrouw

Na een paar dates komt E. bij me eten. Ik ken E. via zo’n waardeloze datingapp. In tegenstelling tot de andere “gevallen” is er dit keer niet dagen heen en weer geappt: donderdagavond een match, drie zinnen gewisseld en vrijdag 5 zinnen gewisseld. Tijdens een van die zinnen kwamen we erachter dat we die avond allebei in de stad zouden zijn met vrienden. Nou dan kunnen we net zo goed even hoi zeggen toch? Het hoi zeggen werd een gezellige avond die eindigde in een of andere foute tent tussen de 16-jarigen. Wat wil je nog meer op een eerste date? De mensen uit First Dates zouden er vast een moord voor doen.

Het grappige is dat E. zo ongeveer bij mij om de hoek woont. Vanuit zijn huis heb je ook nog eens vrij uitzicht op het huis van mijn ex (had ik al #fuckmylife gezegd?). Het was eigenlijk helemaal niet de bedoeling dat ik nu nog met iemand zou gaan daten. Ik had namelijk zo’n 3 dagen daarvoor mijn singlereis “Eilandhoppen Thailand” geboekt en zat eigenlijk meer uit verveling te swipen dan dat ik op dat moment écht op zoek was. Niet omdat ik het idee heb dat ik op die reis de man van m’n leven zou kunnen ontmoeten, maar vooral omdat het onhandig is als je net iemand zou tegenkomen en dan 3 weken weg bent. Maar goed, ik zit al een anderhalfjaar zonder succes te swipen, dus hoe groot is de kans zou je denken. En toen was daar opeens E.: een best wel leuke gozer die 3 weken later nog steeds in beeld is.
Onbedoeld krijgt de singlereis naar Thailand mogelijk een soort Tempation Island-hoppen idee: kijken of je drie weken zonder elkaar kunt, zonder vreemd te gaan. Áls we elkaar tegen die tijd nog aardig vinden natuurlijk (eerst maar eens zien).

Tijdens de eerste date vertelt E. dat hij dol is op Indonesisch eten. Laat ik dat nou nét fantastisch kunnen koken: rendang, smoor, eitje erbij. Als E. wat dates later bij me komt eten trek ik dan ook alles uit de kast, de liefde van de man gaat nou eenmaal door de maag toch? Al om 12.00 uur ’s middags ligt het vlees te sudderen zodat ik zeker weet dat om 17.00 uur het vlees nog zachter is dan een klontje gesmolten boter. Kan ik in de tussentijd nog even m’n huis goed schoonmaken. De keuken, de deurtjes, het aanrecht, de wc, de badkamer, alles wordt grondig schoongemaakt. Het is een goede kans om meteen even de plekjes mee te nemen waar ik normaal gesproken nooit kom met mijn schoonmaakdoek. En hoewel ik de kattenbakken niet al te lang geleden nog heb verschoond, besluit ik die ook maar even mee te nemen. Je hebt maar één kans om je van je beste kant te laten zien toch? Tegen 17.00 uur is alles klaar. Ik proef even van de Indonesische rijsttafel en die is verrukkelijk, het huis is brandschoon, de wc ziet er ongebruikt uit en het is duidelijk dat de badkamer een plek is voor schone mensen. De rondleiding kan beginnen.

E. is onder de indruk van m’n leuke huisje, mijn kookkunsten en mijn katten. Freek en Frederik vindt hij helemaal geweldig. We doen op de bank nog een drankje en ik haal opgelucht adem: dit ging prima. Maar Freek lijkt roet in het eten te willen gooien, hij begeeft zich richting de kattenbak en gaat vervolgens tekeer alsof hij een tunnel naar China gaat graven. E. kijkt me vragend aan en ik haal m’n schouders op. “Freek is een beetje gek” stel ik hem gerust. Hoeveel ik vorig jaar heb uitgegeven om Freek in leven te houden, vertel ik nog maar even niet. Je moet niet meteen alles vertellen toch?
Als de tunnel is gegraven gaat Freek er eens even goed voor zitten om een mega grote drol te draaien. Serieus?? Op dit moment?? Je hebt de hele dag de tijd om te kakken alsof je leven ervan afhangt en uitgerekend op dít moment ga je er even lekker voor zitten? De geur is niet te missen en dus ben ik druk aan het nadenken wat ik nu moet, mijn hersenen draaien overuren. De kattenbak verplaatsen? Het deurtje dicht doen? Ik vind het allemaal geen hele goede ideeen van mezelf. Op dat moment oppert E. het idee om de drol er even uit te scheppen. Ik kom niet meer bij van het lachen, wát een goed idee. Dat ik daar niet zelf op gekomen ben. Daar gaat m’n zorgvuldig opgebouwde imago als vrouw die alles kan en weet.

Heel even vind ik mezelf stom, maar dan bedenk ik me dat er nog wel meer scheuren in m’n imago zullen komen. Het zal namelijk niet lang duren voordat E. merkt dat ik niet verder kom dan Hello Fresh, pannenkoeken of zelfgemaakte pizza. Ja, ik kán waanzinnig koken maar doe het eigenlijk nooit. En het zal ook niet lang duren voordat hij zal merken dat mijn huis niet altijd brandschoon is, er zijn namelijk meer plekken waar m’n schoonmaakdoek niet komt dan wel. En die kattenbak, tsja ik verschoon ‘m regelmatig maar na een dag tunnels graven liggen de korrels door het hele huis en ga ik er écht niet meer aan beginnen om dat elke keer te stofzuigen. Ook over mijn uitgavenpatroon moeten we het nog maar even niet hebben. E. is professioneel hulpverlener voor mensen in de schuldsanering. Ik ben nog niet zo erg, maar hij kent mijn soort vast. Nee, die arme E. heeft nog geen idee wat hem te wachten staat. De vraag is dus misschien niet zozeer of we het Tempation Islandhoppen zullen overleven, de vraag is vooral of er een Tempation Islandhoppen komt. Het vliegtuig vertrekt pas over 10 dagen, nog voldoende tijd om door de mand te vallen.

Related posts:

Wat vind je van deze post?